دیگه دارم واقعا مطمئن میشم که توی این روزهای شلوغ بهترین کار برای تولد آدم ها، یک تولد خیلی شلوغ نیست! تولدی که توش همه یهو میان و هدیه ها میاد و هیچ کس رو وقت نمیکنی ببینی و همه یکهو می رن و تو رو با اون عددی که به سنّت اضافه شده و مثل سیخ توی چشم هات فرو میره تنها می گذارن...
بهترین هدیه ایجاد فرصته!
ایجاد خلوت!
یه ملاقات درست... سر صبر... حتی اگر روز تولد نباشه!
مامان یکی از بچه ها از هفته پیش وقت گرفته بود و خیلی مصمم اومده بود باهام صحبت کنه.
گفت دخترم چطوریه؟
گفتم از همه معلمهاش میپرسید؟! گفت نه!
و شروع کرد آروم آروم اشک ریخت... فهمیدم ماجرا چیز دیگه است.
اشکش برای عاقبت به خیری بچهاش بود. نگران بود از ایمان دخترش و میخواست دستش رو توی دست یک رفیق واقعی بگذاره...
شرمنده اشکهاش شدم
چقدر لطیف بود
هدایت کردن سخته، هدایت شدن سخت تره، غصه هدایت یکی رو خوردن از همه سختها سخت تره...
یعنی خدا مادری رو که در طول سالهای رشد بچهاش، اینقدر رقیق شده؛ رها میکنه با غصه هاش؟!
خدا دست این بچه رو نمیگیره؟!
یه نرگس داریم تو مدرسه...
معلم اقتصاد
خیلی آدم خاصیه، از همه نظر...
تیکه کلام های خاصی هم داره.
از همه قشنگترش اینه که وقتی میبیندت میگه: مشتی هستی و پرطرفدار!
خوشم میاد ازش!
خودم با تاخیر میفهمم چی میشه... چه رسد به دیگران!
یه خبر بد رو می شنوم و فکر میکنم چه خوب مقاومت کردم... بعد از دو ساعت میرم زیر سرم...
یه عکس ناراحت کننده میبینم. میگم نه اونقدر ها هم ناراحت نشدم... بعد تا شب از سردرد بالا میارم...
یه تیکه ای می شنوم، میگم بی خیال بابا، یه چیزی گفت... بعد تا مدت ها از اون موقعیت و اون آدم فرار میکنم...
وقتی حالم به طرز عجیبی بده، باید فکر کنم چند ساعت قبل چی شده بود؟! پیداش میکنم و باز از دیدنش شوکه میشم... عه! این بود اینطوری حالم رو خراب کرده بود؟! چه عجیب!!
خودم رو نمی شناسم. این خیلی بده!
امروز وسط مولودی داشتم فکر میکردم اگر پرده ها بیفته و منِ واقعی رو همه ببینند هیچ کس دیگه طرفم نمیاد! حتی خودم... چقدر لایه های پنهان دارم... میترسم خودم به خودم نارو بزنم و پدر خودم رو در بیارم!
میترسم به دست خودم هلاک شم...
به دست خودم که نمی شناسمش...
اونی که میگه ناراحت نشدم کیه؟ اونی که میره زیر سرم کیه؟ اونی که میبخشه و اونی که متنفر میشه، دو نفرند یا یکی؟!
اجرنا من النار یا مجیر...